13 listopada 2011
  Brzóza to wieś królewska, lokowana w XIV wieku. Przez dłuższy czas miała charakter puszczański. W XVI wieku na 44 kmieci notowano 24 bartników. W 1768 Brzózę − na mocy uchwały sejmowej − otrzymał, w zamian za Falęcice i Nową Wieś Warszawską, kuchmistrz koronny, marszałek Sejmu Rozbiorowego Adam Poniński.  We wsi znajduje się neogotycka, jednonawowa świątynia pw. św. Bartłomieja. Powstała ona (w miejscu spalonego w pożarze 6 października 1845 roku drewnianego kościoła) w latach 1854–1856[4] staraniem gen. Adama Ożarowskiego pod nadzorem Ignacego Leopolda Essmanowskiego. W kościele znajduje się barokowa, rzeźbiona w drewnie ambona z XVIII wieku, sprowadzona z opactwa cystersów w Oliwie. Z Oliwy pochodzi także cykl płaskorzeźb dłuta Andrzeja Götckena z 1635 roku. Dzwon kościelny pochodzi z połowy XIX wieku. Przy drodze do Ryczywołu znajduje się pochodząca z początków XIX wieku figura św. Jana Nepomucena. W 1944 roku spalony został neogotycki pałac, wybudowany w połowie XIX wieku dla Andrzeja Ożarowskiego[potrzebny przypis]. W dawnym przypałacowym parku zachowały się pojedyncze okazy starych buków i jesionów, oraz stawy na rzeczce Brzósce. Obecnie część parku zajmuje szkoła. Przy rynku znajduje się klasycystyczny pomnik na pamiątkę misji w 1839 roku oraz figurka z tablicą upamiętniającą mieszkańców Brzózy poległych w wojnie polsko-bolszewickiej.  Przy drodze do Sewerynowa...
29 października 2011
Na pierwszy  spływ kajakowy organizowany przez nasz klub relacji Budy Michałowskie – Warka o długości 17 km w dniu 29-10-2011 zgłosiło się cztery osoby z Radomia i młode małżeństwo z Warszawy, które uczestniczyło  z 1,5 roczną córeczką, która bardzo dzielnie znosiła spływ. Oni nie korzystali z tradycyjnych kajaków tylko bezpiecznej łodzi jaką jest kanadyjka rodzinna typu Kanu. Chętni z Radomia, którzy lubią czynnie wypoczywać i obcować z przyrodą  to Wojciech Grudzień, Krzysztof  Furdal,  Jacek Motyka i Edward Ziętek, który po 30 leniej przerwie z kajakiem poza niewielkim bólem barkowym, zniósł spływ bardzo dobrze. O godzinie 10:00 dotarliśmy do Warki, gdzie na nas czekał pan Witold Batte, właściciel firmy  „Ster” z kompletem łodzi. 10:30 ruszamy z Warki na miejsce startu naszego spływu  w Budach Michałowskich. Po 20 minutowej jeździe byliśmy na miejscu gdzie czekała na nas gorąca herbata z kawą a do tego słodkie bułki z pączkami. Po posiłku wykonaliśmy wspólne pamiątkowe zdjęcie i popłynęliśmy w dół Pilicy w kierunku Warki. Szlak wodny prowadził po urokliwych zakątkach rzeki Pilicy o tej porze roku. Czas spływu to około 4 godzin a nasza grupa kajakowa zmieściła się w czasie krótszym bo w 2 godziny i 20 minut. Na miejscu zakończenia spływu ponownie czekała...
23 października 2011
Zakończenie sezonu rowerowego z KTR Orkan w 2011 odbyło się na działce u Ivonki w Augustowie. Członkowie kluby w miłej atmosferze i przy syto zastawionych stołach zakończyli sezon rowerowy....
16 października 2011
Na terenie gminy Chlewiska działał oddział mjr Henryka Dobrzańskiego "Hubala". Stąd przez teren gminy przebiega czerwony Szlak Partyzancki "Hubala". Pokonując ten szlak lub też przebywając w okolicy Chlewisk z innej okazji warto zapoznać się z historią tych terenów i co nieco zobaczyć. A jest co oglądać. Wśród obiektów szczególnie godnych uwagi są: Kapliczka na środku stawu w Chlewiskach - wybudowano ją najprawdopodobniej w końcu XIX w. na sztucznie usypanej wyspie. Umieszczona na niewielkim cokole figura św. Jana Nepomucena jest starsza i pochodzi przypuszczalnie z połowy XVIII w. Kaplice i figury św. Jana Nepomucena stanowią częsty motyw w rodzimym krajobrazie. Ten święty uważany jest za patrona wody, stąd jego wizerunki umieszczano z reguły w pobliżu rzek i stawów. Św. Jan pochodził z Czech, z małego miasteczka Nepomuk i był kaznodzieją jednego z władców czeskich. Wielokrotnie wytykał monarsze jego grzeszne życie, aż w końcu poniósł śmierć męczeńską utopiony w nurtach Wełtawy. Zabytkowy zegar z 1902 roku znadujacy się w centrum Chlewiska Pałac w Chlewiskach stoi na niewielkim wzniesieniu w otoczeniu zabytkowego parku krajobrazowego z kilkoma pomnikami przyrody. Składa się z on dwóch budynków wspartych szkarpami złączonych pod kątem prostym, z dołączoną niewielką wieżyczką, w której widać otwory strzelnicze. Aktualny wygląd pałacu został...
11 września 2011
  Czersk – wieś w gminie Góra Kalwaria w powiecie piaseczyńskim w województwie mazowieckim. Przez Czersk z Coniewa do Brzumina prowadzi droga wojewódzka nr 739, która łączy wieś z drogą krajową nr 79. Do 1954 roku istniała gmina Czersk. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie warszawskim. Jedno z najstarszych miast na Mazowszu i stolica jednego z księstw dzielnicowych. Miasto królewskie Korony Królestwa Polskiego w województwie mazowieckim[2]. Obecnie Czersk znany jest głównie z ruin średniowiecznego zamku książąt mazowieckich, które są główną atrakcją turystyczną tej małej miejscowości i równocześnie jednym z najcenniejszych zabytków na Mazowszu. Czersk znajduje się w odległości kilku kilometrów od Góry Kalwarii. Położony jest nad Jeziorem Czerskim, starorzeczem wiślanym. Kilkaset metrów dalej płynie Wisła. Najważniejszym zabytkiem w Czersku jest zamek. Prezentuje się on szczególnie imponująco od strony Wisły, zaś z jego wież roztacza się widok na okolicę. Zamek wpisany jest do rejestru zabytków pod nr 1009/116 z 25.01.1958...
04 września 2011
Dęblin – miasto w województwie lubelskim, w powiecie ryckim. W latach 1975–1998 w województwie lubelskim. Dęblin położony jest w historycznej Małopolsce, w południowo-zachodniej części ziemi stężyckiej, przy ujściu rzeki Wieprz do Wisły, w szerokiej dolinie rzecznej, która osiąga 15 km szerokości. Dolina ma budowę terasową. Najstarsza terasa położona jest 20 m nad zwierciadłem Wisły. Na lewym brzegu Wisły, kilkanaście kilometrów od Dęblina, znajduje się jeden z większych kompleksów leśnych w Polsce – Puszcza Kozienicka. Większość jej drzewostanu – głównie w części wschodniej – stanowi sosna. Występują w niej też dęby i graby. W części zachodniej rosną lasy mieszane z jodłą, brzozą, grabem, świerkiem, osiką i jesionem. Miejscami zachowały się nieliczne jawory i modrzewie. Na prawym brzegu Wisły, na północ od Dęblina występują bory sosnowe i sosnowo-dębowe, a w podmokłych dolinach łęgi, najczęściej wierzbowo-topolowe i jesionowo-olszowe. Na tym terenie do większych kompleksów leśnych należą lasy garwolińskie, ciągnące się wzdłuż nadwiślańskiej krawędzi Wysoczyzny Żelechowskiej. Na lewym brzegu Wieprza w północno-zachodniej części Wysoczyzny Lubartowskiej rosną lasy gołębskie....
28 sierpnia 2011
W granicach współczesnej wsi Biała Góra znajduje się dawna wieś Zator. W okresie wczesnopiastowskim w tej miejscowości był gród, a wieś była własnością książęcą. W 1471 książę Bolesław V darował wieś Jakóbowi, kasztelanowi czerskiemu, który w zamian zrezygnował z długu 400 kop groszy pożyczonych Bolesławowi IV. Leżała powiecie wareckim w Ziemi czerskiej. Właścicielami w latach 1600–1650 byli Bosscy. Około 1890 we wsi było 10 domów, 69 mieszkańców, 133 morgi włościańskie. Wieś jest umieszczona na mapie kwatermistrzostwa austriackiego z 1910. Współczesna wieś zlokalizowana wśród lasów i nad Pilicą, pełni funkcję miejscowości wczasowej. Jest tu wiele ośrodków i indywidualnych domków wypoczynkowych. W miejscowości tej, do Pilicy, wpada rzeczka Dyga. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa radomskiego....
08 maja 2011
Pierwsza pewna wzmianka o Wilnie pochodzi dopiero z 1323 z listu wielkiego księcia Giedymina do papieża Jana XXII. W czasie rządów Olgierda nastąpił w 1365 najazd Krzyżaków na Wilno, podczas którego spłonęła większość zabudowy. Następny najazd Krzyżaków miał miejsce w 1383. Po oblężeniu ponownie zdobyli miasto i je spalili. Przełomowym rokiem dla Wilna był 1387. Wielki książę litewski i król polski Władysław Jagiełło w tym właśnie roku w konsekwencji zawartej unii z Polską w Krewie w 1385 zorganizował w Wilnie uroczystość chrztu Litwy. W 1387 roku Wilno uzyskało prawa miejskie magdeburskie[4]. Zaczęto sprowadzać osiedleńców, ustanowiono podporządkowaną Gnieznu katolicką diecezję wileńską na której czele stanął biskup Andrzej Jastrzębiec. Wilno rozwijało się dynamicznie. Jesienią 1390 Krzyżacy i Witold Kiejstutowicz ponownie spalili miasto i Zamek Dolny; Klemens Moskarzewski obronił Zamek Górny. Ponowny najazd miał miejsce w 1394. W 1413 wielki książę Litwy Jagiełło ustanowił w Wilnie województwo wileńskie które do 1793 roku wchodziło w skład Wielkiego Księstwa Litewskiego. Po pożarze w 1419 książę Witold rozpoczął budować pierwszy murowany zamek (zwany później Zamkiem Górnym) na Górze Zamkowej. Potem powstał obok katedry murowany Zamek Dolny. W styczniu 1429 na zjeździe władców Europy Wschodniej i Środkowej w Łucku cesarz Zygmunt Luksemburski złożył propozycję koronowania Witolda na...
10 października 2010
Pierwsza zorganizowana wycieczka przez nasz klub odbyła się 10.10.2010 roku.Uczestniczyło w niej 22 osoby. Zwiedziliśmy Muzeum Nietypowych Rowerów w Gołębiu , Muzeum Czartoryskich w Puławach oraz odwiedziliśmy sanktuarium w Wysokim Kole....
25 września 2010
Partyzantka w Górach Świętokrzyskich Po powrocie z Pińska J. Piwnik zaczął starania o uzyskanie zezwolenia na sformowanie leśnego oddziału partyzanckiego. Z uwagi na działalność w Kieleckiem coraz większej liczby bandyckich grup w marcu 1943 r. KG AK wyraziła zgodę. W połowie maja J. Piwnik formalnie przyjął funkcję dowódcy Zgrupowań Partyzanckich AK „Ponury”. W krótkim czasie stworzył zgrupowania liczące ok. 100 ludzi. 4 czerwca został też komendantem „Kedywu” Okręgu V Radomsko-Kieleckiego AK. Wprawdzie początkowo nie chciał przyjmować tej funkcji, lecz uczynił to, gdyż obawiał się, że inny komendant będzie ograniczał działania jego oddziałów partyzanckich. W tym czasie bazą wypadową zgrupowań stało się wzgórze 326 pod nazwą Wykus w Puszczy Jodłowej w Górach Świętokrzyskich. Z inicjatywy J. Piwnika w niemieckiej fabryce uzbrojenia w Suchedniowie – w celu dozbrojenia partyzantów – została zapoczątkowana tajna produkcja kopii angielskich stenów, którą prowadził inż. Kazimierz Czerniewski ps. „Korebko”. Latem jego zgrupowania z powodzeniem przeprowadziły szereg akcji dywersyjnych i ataków na obiekty niemieckie, likwidowały też konfidentów, rozprawiały się z bandami rabunkowymi. Prowadzono ponadto szkolenie rekruckie z położeniem nacisku na dywersję, minerstwo, opanowanie znajomości broni. Ludność Kielecczyzny uznawała J. Piwnika za przedstawiciela władz i zwracała się do niego m.in. z prośbami o rozwiązywanie sporów sąsiedzkich (co świadczyło o...
02 maja 2010
25 marca 1918 Białoruś po raz pierwszy w historii (na krótko) ogłosiła niezależność – na części terytorium Białorusi okupowanym wówczas przez Niemcy ogłoszono państwo białoruskie pod nazwą Białoruska Republika Ludowa, które zakończyło swoje istnienie po wycofaniu się armii niemieckiej i proklamowaniu Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej w styczniu 1919 roku. Miesiąc później, 27 lutego 1919 powołana została sowiecka Litewsko-Białoruska Republika Rad, która upadła 1 września 1919 roku. 23 lutego 1920 w Rydze przedstawiciele Polski oraz rządu na emigracji Białoruskiej Republiki Ludowej podpisali umowę o charakterze konwencji wojskowej mówiącej o wspólnej walce z bolszewikami Wojska Polskiego i Białoruskiej Armii Narodowej (którą dowodził gen. Stanisław Bułak-Bałachowicz). 18 marca 1921 na mocy pokoju ryskiego tereny obecnej Białorusi podzielone zostały między Polskę a Rosję Radziecką. Głównym ośrodkiem kulturalnym inteligencji białoruskiej stało się Wilno oraz w niewielkim stopniu Białystok. Po sowieckiej stronie kordonu dokonano reaktywacji Białoruskiej Republiki Radzieckiej (BSRR) początkowo ograniczoną terytorialnie do Mińska i okolic. W 1924 i 1926 przeniesiono spod jurysdykcji Rosyjskiej FSRR do Białoruskiej SRR: Połock, Witebsk, Homel i Mohylew. W wyniku agresji radzieckiej na Polskę 17 września 1939 do Białoruskiej SRR przyłączono wschodnią część Mazowsza, część Podlasia, Polesia i Grodno. W latach 1941–1944 Białoruś była okupowana przez wojska niemieckie. W okresie II...
03 maja 2009
Pierwsza wzmianka pisemna o Lwowie pochodzi z 1256 r. Za założyciela miasta tradycyjnie uważa się Daniela Halickiego, księcia Halickiego i Wołyńskiego, a nazwa miasta miałaby pochodzić od imienia jego syna Lwa. Archeolodzy, zaś, twierdzą, iż pierwsze osady Lędzian (Lachów) w tym miejscu istniały już w V w. Na podstawie wykopalisk ustalono, że w rzeczywistości istniał tam ośrodek osadniczy w postaci podgrodzia z charakterystycznym elementem rozplanowania – wydłużonym rynkiem. Założenie grodu przez Daniela było de facto jego kolejną odbudową po najeździe Batu-chana z 1240 r. Obecny Lwów jest ważnym gospodarczym, edukacyjnym i kulturalnym ośrodkiem Ukrainy Zachodniej. Lwów to swoista perła kultury narodowej. Pod względem architektoniczno-historycznym miasto można określić jako muzeum pod otwartym niebem – liczy bowiem powyżej 2000 historycznych, architektonicznych i kulturologicznych zabytków. W 1998 r. Lwów został wpisany do międzynarodowej listy spuścizny kulturologicznej UNESCO. W mieście znajdują się liczne muzea, galerie obrazów, działają zespoły teatralne i muzyczne. 12 uczelni Lwowa są znane ze swego wysokiego poziomu wykładania na obszarze całej Ukrainy, jak też poza jej granicami. Oprócz swego potężnego znaczenia w dziedzinie edukacji i kultury Lwów cieszy się zarówno opinią jednego z liderów wśród miast Ukrainy w dziedzinie reform gospodarczych i dążenia do systemu rynkowego. Dzięki korzystnym gospodarczym warunkom w...
To jest przykładowa treść tej aktualności. Na stronie zostanie ona podmieniona na terść Twojej aktualności. Lorem ipsum dolor sit amet...
To jest przykładowa treść tej aktualności. Na stronie zostanie ona podmieniona na terść Twojej aktualności. Lorem ipsum dolor sit amet...
To jest przykładowa treść tej aktualności. Na stronie zostanie ona podmieniona na terść Twojej aktualności. Lorem ipsum dolor sit amet...

wycieczki 2009-11

 

Klub Turystyki Rowerowej           PTTK "Orkan" Radom